M. Trouvaille

Derler ki; "Sevgi eylem gerektirir!" Ben de her zaman bunu savunurum hayatta.  Evet hakikaten bir şeyi, birini, bir çiçeği, bir hayvanı bile sevmek eylem gerektirir.  Birini seversin ama onu sadece sevmekle yetinmez onun için, onun mutlu olabileceği şeylerle süslemek istersin hayatını... Bir hayvanı seversin ona tüm içtenliğinle verirsin sevgini, yemek verir, başını okşarsın sevgidir bu... Bir çiçeği seversin sularsın onu güzel sözler söyleyerek.. Öyle ki konuşuruz çoğu zaman onlarla... Peki, bir insan kendini ne kadar sevebilir? Kendini ve hayatını sevmesi karşısında ne kadar harekete geçebilir? Bazen öyle savrulur ki insan ne harekete geçecek cesareti kendinde bulur ne olduğu durumdan hoşnut kalır.  Şu an belki de öyle bir zamandayım.  Ne cesaretim var adım atmaya ne olduğum yerden memnunum. Gün doğuyor, güneş batıyor... Zaman geçiyor, insanlar koşturuyor etrafımda... Ama sanki ben bir bilinmezliğin içinde uzanmışım öylece gökyüzünü izliyorum. Öyle eylemsiz öyle ha...

Yolculuk yaparken uzun uzun düşündüğümü, içimde bir şeylerin yenilendiğini, bakış açımın değiştiğini ve içimde yepyeni bir enerjinin uyandığını hissediyorum.   Sanki ait olduğum yer yollarmış bu dünyaya yolcu olmak için gelmişim gibi... Aslında bu bir bakıma doğru bu dünya da hepimiz birer yolcuyuz. Hepimiz hayat yolunda ilerliyoruz. Bazen ileri giderken bazen duruyor hatta geri gidiyoruz.  Yaptığımız tüm yolculuklar bize bir şeyler öğretiyor. Öğreniyor, gelişiyor, yeniliyor, hayal ediyor ve yürümeye devam ediyoruz.  Kimi zaman yollarımız kapanmış gibi hissediyoruz. Duraklamışız. Devam etmek mümkün değil çaresiz kalmışız gibi.  Hava kapanmış, içimizde kasvet... Üzülüyoruz, tükenmişiz ve bir daha ruhumuza bahar gelmeyecek gibi hissediyoruz.  Ama aslında tüm uyanışlar böyle zamanların ardından geliyor. İnsan ne kadar dipte olduğunu hissetse bir şekilde en yükseğe çıkmayı başarıyor her seferinde. Tüm aydınlanmalar burada başlıyor.  Gücümüzün bir kez daha ...

      Merhaba, penceremizden bize gülümseyen güneşli günlere uyandığımız cıvıl cıvıl yaz günlerini geride bıraktık.. Mevsim sonbahar aylardan ekim.😇                          Tüm yılın birikimini hasat zamanında aldık, mis gibi, taze sebze meyvelerimizi dalından kopardık ve kış sofralarının muhabbet eşlikçisi olarak hazırladık.  Artık yılın uzun günleri yavaş yavaş yerini soğuk, yağmurlu günlerin sıcak çay eşliğinde huzurlu gecelerine bırakıyor. En önemli ayrıntı ben bunları yazarken mutfaktan sıcacık bir kurabiye kokusu geliyor.😋 Ve içimiz şimdiden huzurla doldu bile... İçimizi bu tatlı mutlulukla doldurduğumuza göre artık tanışalım :) Ben kimin, neden buradayım.. Ben 23 yaşında hayatın ve akademik kariyerin başında bir yüksek lisans öğrencisiyim :) Hayata dair güzel umutlar ve hayallerin peşindeyim. Doğayı, seyahat edip farklı enerjileri hissetmeyi, beni kendine çeken her şeyi fotoğraflamayı (henüz a...