Bazen
İnsanın dostu bazen eline aldığı kalem içini döktüğü kağıtlardır. Bazen etrafı dolup taşar yine de yapayalnız olur insan. Bazen de sadece bir kişiyle konuşabilmek ister içini, suskunluğunu, söyleyemediklerini ya da belki de sadece öylesine söylemek istediklerini konuşmak ister. Sanırım sadece konuşmak isterdim bende... Her şeyden, herkesten uzaklaştığımı bilerek konuşmak. Gelecek kaygısı, geçmiş, hatalar, yapılanlar, yapılmayanlar her ne varsa uzaklaşabilmek. Öyle bir yerdeyim ki şu an daha iyi bir şey olmalı bana iyi gelmeli dediğimde boşluğa düşüyorum sanki. İçimde bir hüzün var, adını koyamıyorum. Alıp başımı ardıma bakmadan gitmek istiyorum, gidemiyorum. Burada kalmak mı beni hüzünlediriyor yoksa burada bulduğum saf sevgiyle yaklaştığım insanları kaybetmek mi? Bu akşam içimde hem hüzün hem özlem var. Kişilere, yaşanan küçücük olaylara hatta.. Yaşarken çok sıradan gelen olaylar sonrasında ne kadar anlamlı oluyor. Yanınmızdayken her şeyin normal old...